Daar gaan we weer : 4 prominente CD&V’ers aan het woord in de Standaard, en baf : opbod. Onmiddellijk regressie naar 2007 met woorden als borrelnootjes, ondergrens, minimum, … En dan probeer je te zien hoe het wordt gemotiveerd. Want als het zoals de voorbije drie jaar niet wordt gemotiveerd, dan gaat het om symbolen. 

Persoonlijk ben ik die symbolen onderhand grondig beu, omdat de noodzaak van hervorming en verbetering in dit land ondertussen concreet is. Arbeidsmarkt, begroting, armoede, financiën en banksysteem. 

Twee motivaties gevonden. Ten eerste wordt er gesteld : het is niet duidelijk of op basis van de Octopusnota Wallonië voldoende zal vooruitgaan op sociaal - economisch vlak. Geweldig gevonden is dat , Wallonië heeft de verregaande staatshervorming nodig! Er was een tweede motivatie te vinden : in beeld kan de CD&V niet Vlaamser zijn dan de NVA, maar CD&V loopt best niet te ver achterop. Op dat vlak heeft de CD&V eigenlijk gelijk. Niemand weet wat de NVA precies wil met dit land. Concepten en namen zijn bekend, maar wat het precies wil zeggen, daarover discretie. Confederaal model, Brussel, … We zien wel. En toch lijken de NVA’ers straffer dan de CD&V’ers. Hoe lastig. 

Maar dan terug naar het opbod. Aangezien ik persoonlijk de symboliek van het verhaal beu ben omwille van de dringendheid van de ingrepen, een paar concrete voorbeelden. Het verschil tussen de Vlaamse resoluties en de Octopusnota zit bijvoorbeeld in de fiscale autonomie. Het is inderdaad nuttig daar over te praten, onder meer in het kader van de responsabilisering van de regio’s. Zie ook de denkpistes van Kirsch, CD&V’er. Maar de symbolen zoals de vennootschapsbelasting moeten blijkbaar ook mee. Dat terwijl dure concultants deze zomer wel opduiken om uit te leggen dat de nadelen aan de regionalisering van de vennootschapsbelasting wel meevallen of niet echt bestaan. 

Blijft mijn vraag al meer dan een jaar lang : wat zijn de voordelen? Want als er een zware discussie met een zware armworsteling moet worden gevoerd over dat aspect, dan lijkt het nuttig om te weten of daar voordelen aan zijn. Mijn persoonlijke mening : geen. Enkel risico’s. Ik stel voor dat de dure consultants ook reageren op de rapporten die de Europese commissie de voorbije jaren schreef, die stellen dat de “race to the bottom” (het voortdurend verlagen van bedrijfsbelastingen door overheden als concurrentiemiddel) slecht eindigt voor iedereen. Als korte termijn symbool voor sommige politici nuttig, op de lange duur een drama. Laat ons meteen ook maar eens heel goed kijken waar het Ierland gebracht heeft. 

Dan een laatste : de suggestie dat de Octopusnota een compromis is omdat sp.a er ook moest mee akkoord gaan. Ten eerste : sp.a was al akkoord gegaan met de resoluties zelf. Maar belangrijker, ten tweede, als het gaat om de concrete invulling van wat echt nodig is, herinner ik me dat sp.a (samen met VLD, MR, PS weliswaar) in 2006 een concreet voorstel van responsabilisering neerlegde, dat de federale begroting moest ontlasten en meer arbeidsmarktbevoegdheden gaf aan de regio’s. CD&V was toen de eerste om dat tegen te houden (waarschijnlijk omdat het hun kiescampagne voor 2007 minder waardevol zou maken). Er is een concrete nota sociale staatshervorming neergelegd, lang voor het model Kirsch dat in dezelfde richting evolueert, en waar vooral werd afgesproken met de bevoegde minister aan de overkant van de taalgrens. Concreet. 

Je zou je kunnen afvragen waarom met zoveel historici of mensen die daar aanspraak op mogen magen zo genoemd te worden, er zoveel herschrijving van de geschiedenis moet gebeuren. Waarschijnlijk omwille van profilering. Om te eindigen waar dit begon. Aangezien de kaarten nu inderdaad zeer moeilijk liggen, is het nu belangrijker dat er een verhaal wordt geschreven dat het beste is voor dit land, deze regio. En niet langer verhalen worden geschreven die moeten zorgen dat de politicus in kwestie de beste lijkt en wat ten koste gaat van het groter verhaal, laat staan partijgenoten. Die situatie hebben we eerder gehad, het is geen succes gebleken.