Elke Roex en Ik hebben vandaag de Brusselse Minister van Leefmilieu opnieuw ondervraagd in de Commissie Leefmilieu van het Brussels parlement over de stopzetting van de waterzuivering. 

Ze kon nog altijd geen duidelijk antwoord geven op drie cruciale vragen:

1) Waarom heeft de Minister niet kordaat opgetreden in oktober 2008 toen duidelijk werd dat er een probleem was van zand en puin in het waterzuiveringsstation?

2) Waarom heeft de Minister haar administratie eind november 2009 geen opdracht gegeven om dringende maatregelen te nemen?

3) Waarom is de Minister niet naar de rechtbank gestapt op 8 december 2009?

De laatste dagen werd aan de commissieleden een lawine aan documenten bezorgd die moeten aantonen dat de Minister geen fout heeft gemaakt, maar dat ze enkel onhandig gecommuniceerd heeft. We hebben dit weekend alle documenten nauwgezet gelezen en geanalyseerd en stelden heel wat bijkomende vragen aan de Minister.

Uit de  documenten blijkt zwart op wit dat Minister Huytebroeck reeds op 7 oktober 2008 – dus méér dan een jaar geleden – op de hoogte was van het probleem van zand en puin in de collectoren. In plaats van het conflict een jaar te laten aanslepen met veel juridische en financiële argumenten, had ze dit snel en kordaat moeten ontmijnen. Vervolgens heeft ze – 1 jaar later - op 25 november 2009 verzuimd om haar administratie (Leefmilieu Brussel, het vroegere BIM) de opdracht te geven om dringende en preventieve maatregelen te nemen om een milieuramp te vermijden. Op dat moment liet Aquiris immers schriftelijk weten dat ze één van haar collectoren ging sluiten. Ze had daartoe als Minister van Leefmilieu de bevoegdheid (krachtens artikel 8 van de ordonnantie van 13 november 2008) en die heeft ze niet gebruikt. 

De Minister heeft ook nagelaten om naar de rechtbank te stappen op 8 december 2009. Waarom heeft de Minister niets gedaan terwijl ze alle wettelijke middelen tot haar beschikking had? De uitspraak van de Brusselse rechtbank op vraag van het Vlaams Gewest toont aan dat de Minister het kon. Ze heeft het niet gedaan en heeft er ook géén uitleg voor. Indien Minister Huytebroeck op die dag naar de rechtbank was gestapt, dan was er wellicht geen milieuramp. Dan had ze tevens de schadeclaim van Vlaanderen kunnen vermijden. Dit is een verpletterende verantwoordelijkheid.

Ook over de feiten zelf blijft er grote onduidelijkheid: de ene dag beweert de Minister bvb. dat er géén puin lag in de collectoren, de andere dag beweert haar administratie dat er toch puin lag in de collectoren.

De Minister slaagt er nog steeds niet in haar eigen meerderheid en de oppositie in het Brussels parlement te overtuigen. Ze heeft vandaag beloofd dat ze een antwoord op zal geven op onze vragen in de volgende Commissie Leefmilieu in januari 2010. Het is nu wel duidelijk voor de meeste partijen dat de geloofwaardigheid van de Minister afhangt van de antwoorden op onze drie vragen.