Op maandag 12 oktober 2009 interpelleerde ik de Minister van Financiën in het Nederlands en in het Frans. Met dezelfde argumenten die het Vlaams Belang reeds gebruikte, reageerde Brigitte De Pauw (CD&V) zeer kribbig en eiste dat ik enkel Nederlands zou spreken. 

Na een nieuw incident liet De Pauw gisteren via een persbericht weten dat dit “een aanval was op het Brussels consensusmodel” en waarschuwde voor een terugkeer naar de agglomeratie. 

Mijn allereerste interpellatie in de Commissie Algemene Zaken en Financiën gisteren ging niet ongemerkt voorbij. Het onderwerp was nochtans belangrijk: de beroerde financiële toestand van het gewest en de weigering van de regering om een parlementair debat te houden. Maar dit was niet belangrijk voor Brigitte De Pauw: als door een wesp gestoken kwam ze tussen en eiste dat ik enkel in het Nederlands haar tussenkomst zou houden.

Ik wist niet wat er gebeurde. Ik hield mijn eerste interpellatie in zowel het Nederlands als in het Frans, toen opeens Mevrouw De Pauw heftig tussenkwam en van de voorzitter eiste dat ik enkel in het Nederlands zou praten. De voorzitter ging niet in op haar eis. Na een tweede tussenkomst werd ze door de andere leden van de commissie ter orde geroepen. De collega’s in de commissie zijn Nederlands- en/of Franstalig en ik richt mij dan ook tot iedereen. Ik meen dat het de gewoonte is dat ministers, commissievoorzitters maar ook parlementsleden vaak van taal switchen.

Minister van Begroting en Financiën antwoorde... netjes in de twee talen. “Blijkbaar is het voor Mevrouw De Pauw geen probleem dat de eerste “Vlaming” in de Brusselse regering Frans spreekt. Ik vraag mij af of Mevrouw De Pauw haar eigen Minister Grouwels ook zal aanvallen als zij Frans zal spreken in het parlement. Ik weet ook uit goede bron dat Mevrouw Grouwels binnen de regering meestal uitsluitend Frans spreekt.”

Ik ben daarentegen wél consequent: ik ben verkozen door de Brusselaars en ik vertegenwoordig de Brusselaars. Die zijn niet meer ééntalig, maar spreken meerdere talen. Dat is het Brussel van nu en van de toekomst. Als Mevrouw De Pauw begint te schermen met de agglomeratie van in de jaren ’70 van de vorige eeuw, dan is zij een dinosaurus die zich weigert aan te passen. En we weten allemaal wat er met de dino’s is gebeurd...